«Δεν ρίξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα»

Αρθρο του Ενγκίν Αρνίτς στη «Σαμπάχ».

«ΑΠΟ ΜΙΚΡΑ παιδιά όταν ακούγαμε «τους ρίξαμε στη θάλασσα» είχαμε την εντύπωση ότι στην παραλία της Σμύρνης οι Έλληνες στρατιώτες έπεφταν στη θάλασσα φωνάζοντας «βοήθεια» ή ότι οι δικοί μας στρατιώτες τους κυνηγούσαν με τις λόγχες και αυτοί έπεφταν στη θάλασσα για να σωθούν.

Αυτά μας είχαν διδάξει και αυτά ακούγαμε και επαναλαμβάναμε. Η αλήθεια είναι διαφορετική. Όντως υπήρχαν άτομα που έπεφταν στη θάλασσα στην προκυμαία της Σμύρνης, αλλά δεν ήταν στρατιώτες, αλλά πολίτες. Αυτό συνέβη μια εβδομάδα μετά την είσοδο του τουρκικού στρατού στην πόλη. Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να γλυτώσουν από την πυρκαγιά. Εκατοντάδες έχασαν τη ζωή τους κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Η επίθεση των Τούρκων άρχισε το πρωί της 26ης Αυγούστου. Σε 4 μέρες ο ελληνικός στρατός διαλύθηκε. Άνοιξε ο δρόμος προς τη Σμύρνη. Για να φθάσουμε στην πόλη χρειάστηκαν 10 μέρες. Νικήσαμε τους Έλληνες αλλά δεν τους εξοντώσαμε. Εξάλλου στόχος δεν ήταν η εξόντωση των Ελλήνων, αλλά να τους υποχρεώσουμε να εγκαταλείψουν τα εδάφη μας. Στο Αιγαίο οι Έλληνες τράπηκαν σε φυγή. Την Ανατολική Θράκη την παρέδωσαν με τη συμφωνία των Μουδανιών. Για να απελευθερωθεί η Κων/πολη χρειάστηκαν 13 μήνες. Στις νέες γενεές παρουσιάζεται ότι και η απελευθέρωση της Κων/πολης έγινε αμέσως. Βλέπετε η Σμύρνη απελευθερώθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου και η Κων/πολη στις 6 Οκτωβρίου, ένα όμως χρόνο αργότερα.

Ποια η κατάσταση στο μέτωπο; Τμήμα του Ελληνικού στρατού οπισθοχώρησε στη Σμύρνη και ένα άλλο, μέσω Κιουτάχειας, τράπηκε σε φυγή προς την Προύσα. Όσοι κατευθύνθηκαν προς βορρά, κατέληξαν στη Ροδεστό. Δεν μπορέσαμε να τους καταδιώξουμε. Δεν μπορούσαμε να διασκορπίσουμε τις δυνάμεις μας.

Όσοι κατευθύνθηκαν στη Σμύρνη, προξένησαν την πυρκαγιά και φθάνοντας στην παραλία, επιβιβάστηκαν πλοίων. Οι τελευταίοι στρατιώτες εγκατέλειψαν την πόλη στις 8 Σεπτεμβρίου. Ο Αρμοστής Αριστείδης Στεργιάδης σε ανακοίνωσή του αναφέρει ότι «η ελληνική διοίκηση της πόλης τερματίζεται στις 22.30 της 8ης Σεπτεμβρίου». Στη συνέχεια επιβιβάστηκε και αυτός πλοίου και αναχώρησε (από φόβο και ντροπή δεν επέστρεψε στην Ελλάδα). Πέθανε εξόριστος στη νότια Γαλλία.

Όταν το πρωί της 9ης Σεπτεμβρίου το ιππικό μας εισήλθε στην πόλη συνάντησε μερικούς Έλληνες άμαχους που δεν πρόλαβαν να την εγκαταλείψουν καθώς και αριθμό στρατιωτών που έτρεμαν από φόβο. Αυτή δεν ήταν η εικόνα του συνόλου του ελληνικού στρατού. Κάποιες μονάδες του ελληνικού στρατού ετράπησαν σε φυγή μέσω Τσεσμέ και Βουρλά και από εκεί πέρασαν στη Χίο και τη Μυτιλήνη. Δεν μπορέσαμε να τους καταδιώξουμε, αφού δεν είχαμε αντοχή.

Μην πιστεύετε όλους όσοι λένε «κατατροπώσαμε τον ελληνικό στρατό». Είναι η εποχή να παύσει πλέον η φιλοσοφία του «πρόστυχου Έλληνα» και στα πλαίσια της πολιτικής των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες να παραδεχτούμε ότι ο χθεσινός μας εχθρός είναι ο σημερινός μας φίλος».

philenews.com/digital

Advertisements
Αναρτήθηκε στις ΙΣΤΟΡΙΑ. Ετικέτες: . 5 Σχόλια »

5 Σχόλια to “«Δεν ρίξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα»”

  1. Φράπις Says:

    Η προγιαγιά μου στην Σμύρνη, έγκυος ούσα, πήγε στα καράβια πηδώντας από στέγη σε στέγη, γιατί αν πήγαινε από τον δρόμο θα την σκότωναν.
    Τον προπάππου μου τον έπιασαν στον δρόμο και του πήραν ό,τι είχε και δεν είχε. Επειδή μάλιστα η βέρα του δεν έβγαινε από το δάχτυλό του, πήγαν να του το κόψουν.
    Τον δε αρχιεπίσκοπο Σμύρνης τον σκότωσαν.

    ΤΙ μας λένε οι Τουρκαλάδες; Αν αρχίσουν όλοι όσοι έχουν καταγωγή από την Σμύρνη να γράφουν την δική τους ιστορία, θα γεμίσει το site!

    • Ελένη Ζουμπούλη Says:

      Καλησπέρα από Βερολίνο σε όλους. Πολύ σωστή η γνώμη σας. Εμένα η μαμά μου που έζησε όλα αυτά στο Αϊβαλί, μας έλεγε, πως όταν άρχισε το κακό, ήλθαν οι «γείτονες / φίλοι » οι Τούρκοι έξω απ΄το καφενείο του παππού μου, (που εκτός από το καφενείο είχαν ξενώνα των 20 δωματίων, και πολλά τσιφλίκια,) τον φώναξαν να βγεί, και αυτός σαν να ήξερε τι τον περιμένει αγκάλιασε την γιαγιά μου, την μαμά μου που ήταν τότε 14 ετών, και τα 3 αγόρια του και βγήκε έξω. Αμέσως μετά τον σκότωσαν μπροστά στα μάτια της οικογένειάς του, την γιαγιά μου την χτήπησαν τόσο που αιμοραγούσε. (Την θυμάμαι όταν αυτή κόντ.να πεθάνει το 51 που είμουν εγώ τότε 4 χρονών.) Τους έδιωξαν από κει, μπήκαν η γιαγιά μου με την γιαγιά μου και τα 3 μικρότερα αγόρια σε ένα πλοίο, και ήλθαν στην Ελλάδα. Βρήκαν δουλειά στα κτήματα, στην Τρίπολη, εκεί η μαμά μου γνωρ. με τον μπαμπά μου που μόλις είχε γυρίσει από την Τουρκία που υπηρ.φαντάρος εθελοντικά 5 χρόνια, (το 1922 ήταν 24 ετών) παντρεύτηκαν και πήγαν στην Αθήνα. Εκεί η μαμά μου γέννησε μπόλικα παιδιά στο Περιστέρι, εγώ είμουν το στερνοπούλι της. Και όταν πάρα πολύ συχνά θυμόταν την ιστορία της έκλαιγε με μαύρο δάκρυ, εμείς την λυπόμασταν αλλά αυτή υπόφ.απ΄όλα αυτά. Και εγώ μόνο που την θυμάμαι να κλαίει μου φτάνει. Έγραψα και ένα ποίημα πάνω σ΄αυτό το θέμα.

  2. Ελένη Ζουμπούλη Says:

    ,,Η μἀνα μου απ’το Αϊβαλἰ,, Το ἐγραψα 08.09.2005 στο Βερολἰνο.

    από την Ελένη Ζουμπούλη, Σάββατο, 8 Οκτώβριος 2011 στις 4:53 μ.μ.
    .

    Δεν μπορὠ να ξεχἀσω το εγκἀρδιο, της μανοὐλας γἐλιο, στο σπἰτι μας ἠταν σαν ἀγιο και γερὀ θεμἐλιο.

    Γεννἠθηκε στης μικρἀς Ασἰας το Αϊβαλἰ, απὀ καλἠ μητἐρα και πατἐρα μερακλἠ,

    μα στα τὀσα βἀσανἀ της πως δεν ἐγινε τρελἠ.

    Εἰχαν ξενὠνα, καφενείο τσιφλἰκια πἀνω απ΄το λιμἀνι, όμως γεμἀτοι νταιλἰκια μια μἐρα οι Τοὐρκοι μἀνι-μἀνι,

    μπἠκαν σαν νά΄θελαν βραβείο, και ρἠμαξαν το καφενεἰο.

    Η μἀνα μου, τ΄αδἐλφια της και η γιαγιἀ τί λὐπη ! Που είδαν με τα μἀτια τους στο μἐλλον τι θα λεἰπει.

    Ο καφετζἠς ο Θοδωρἠς στο πἀτωμα ἐπεσε βαρὐς.

    Και όλοι μαζἰ τἰ σπαραγμὀς ! Μα εκεἰνος ἐμεινε βουβὀς.

    Τἰ κλἀματα και τἰ δαρμὀς; Ποὐ ΄σουνα Θεοὐλη μου; Τἰ κὀσμος τἰ μπουλοὐκι;

    Και σαν να ἐγινε σεισμὀς σκοτὠσαν τον παπποὐλη μου οι ἀπονοι οι Τοὐρκοι.

    Κἀθε Ελληνα που βλἐπαν τον σκοτὠνανε, απ΄τα δεκαοκτώ μἐχρι τα εξἠντα.

    Μὀνο γυναικὀπεδα και γἐροι μἐνανε διωγμἐνοι ὀμως για πἀντα !

    Στον διωγμὀ τους ἐβαλαν επἀνω σ΄ένα πλοἰο, την μἀνα μου, τ΄αδἐλφια της και την γιαγιἀ Μαρἰα,

    καθἐνας με τον μπὀγο του ἐνα βαρὐ φορτἰο, και στην Ελλἀδα ἐστειλαν ὀλους μαζἰ με βἰα.

    Φτἀνοντας στην Τρἰπολη, δουλειἀ βρἠκαν στα κτἠματα,

    μα κουραζὀντουσαν πολὐ για πολὐ λἰγα χρἠματα.

    Εκεἰ στα δεκατἐσσερἀ της χρὀνια, γνὠρισε τον μπαμπἀ μου που την εἰδε με συμπὀνια.

    Παντρεὐτηκαν δἰχως πολλἀ κα πἠγαν στην Αθἠνα, μα ἠταν τὀσο δὐσκολα τα χρὀνια τους εκεἰνα.

    Κι΄όταν αργότερα η μαμἀ παιδιἀ πολλἀ εἰχε γεννἠσει,

    με ἐλεγε στερνοποὐλι της που ἐτυχε να αποκτἠσει.

    Θυμὀταν κι΄έκλαιγε ξανἀ τα παιδικἀ της χρὀνια, ψυχοὐλα εἰχε καλἠ,

    βλἐπω στο ὀνειρο συχνἀ και θ΄αγαπὠ αιὠνια την μἀνα μου απ΄το Αϊβαλἰ.

  3. Nightelf Says:

    Πως γίνεται μετά από ένα τέτοιο ποίημα βγαλμένο από αιματοβαμμένα βιώματα να μην αναρωτιέσαι αν τελικά υπάρχει Θεός;;;;

  4. Ευμένης ο Καρδιανός Says:

    Αν διαβάσετε το σπάνιο βιβλίο του αείμνηστου Αντιστράτηγου Κλεάνθη Μπουλαλά «Η Μικρασιατική Εκστρατεία 1919-1922», αφιερωμένο στην τρομερή καταστροφή 6.000.000 εκατομμυρίων Ελλήνων της Μ. Ασίας, που τους έφαγε η διχόνια και το μεταξύ τους αλληλοφάγωμα των Ελλήνων της εποχής και στην καταστροφή του Ελληνικού Στρατού Μικράς, της θρυλικής Στρατιάς Μικράς Ασίας, θα στενοχωρηθείτε πολύ και θα μελαγχολήσετε.

    Ο αγώνας στην Μικρά Ασία δεν ήταν . . . . μια επεκτατική ιμπεριαλιστική παράλογη περιπέτεια εις βάρος του . . . καημένου τουρκικού λαού όπως ήθελε η τυφλή από κομματικό μίσος κομμουνίστρια Διδώ Σωτηρίου να την παρουσιάσει, αλλά ένας απελευθερωτικός αγώνας για την απελευθέρωση σκλαβωμένων Ελληνικών Εδαφών που είχαν καταλάβει οι οθωμανοί τούρκοι σφαγιάζοντας και εξανδραποδίζοντας τον εγχώριο πληθυσμό και αντικαθιστώντας τον με μιά πανασπερμία εθνοτικών συγκεντρώσεων!

    Σε αυτό συνετέλεσε και η Δύση η οποία υπονόμευσε την Ανατολική Αυτοκρατορία αποσπόντας της τους οικονομικούς της πόρους. Επίσης το 1202, με το πρόσχημα μιας Σταυροφορίας κατέλαβε και λεηληλάτησε την Κωνσταντινούπολη υπονομεύοντας έτοι περισσότερο την Αυτοκρατορία.

    Αυτή η ίδια η Δύση υπονόμευσε το 1919-1922 την σύμμαχό της Ελλάδα , την οποία η ίδια (-Αγγλία, Γαλία, ΗΠΑ και Ιταλία-) έστειλαν στην Μικρά Ασία για να επιβάλει τους όρους της Συνθήκης των Παρισίων στην νικημένη Τουρκία και αυτή έδωσε την νίκη στον Μουσταφά Κεμάλ.

    Αυτά θα τα βρείτε στο βιβλίο, το τιμηθέν με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, του αείμνηστου Κωνσταντίνου Σακελλαρόπουλου Πρέσβυ ε.τ. «Η Σκιά της Δύσεως».


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: