Ανάµεσα στην Ευρώπη και στη µοναξιά

Ακολουθεί άρθρο απάντηση από την εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ με τίτλο: Ο συνταγματολόγος κ. Μανιτάκης προτείνει να μοιράσουμε την εθνική κυριαρχία με την ΕΕ!

Αντώνης Μανιτάκης

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό καθεστώς περιορισµένης δηµοσιονοµικής κυριαρχίας και ότι τελεί, για την ακρίβεια, υπό καθεστώς αυστηρής, ευρωπαϊκής, δηµοσιονοµικής επιτήρησης, λόγω υπερβολικού δηµόσιου χρέους και δηµοσιονοµικού ελλείµµατος. Oπως είναι, επίσης, γεγονός αναµφισβήτητο ότι η δανειακή εξάρτηση της Ελλάδας τόσο από τους ιδιώτες-δανειστές της (από τις αγορές) όσο και από τους δηµόσιους διεθνείς δανειστές της (χώρες ευρωζώνης και ∆ΝΤ) συνεπάγεται, αναπόφευκτα, σοβαρούς, πραγµατικούς, περιορισµούς στην άσκηση της κυριαρχίας της. 

Γι’ αυτό και δεν βλέπω τι χειρότερο και τι επαχθέστερο από αυτό που ζούµε εδώ και δύο χρόνια πρόκειται να φέρουν στη χώρα µας η προαναγγελθείσα τροποποίηση των ευρωπαϊκών συνθηκών στις 23 Οκτωβρίου και η εγκαθίδρυση ενδεχοµένως ενός υπουργού των Οικονοµικών στην ΕΕ, καθώς και ενός είδους αυστηρής προληπτικής και κατασταλτικής επιτήρησης της δηµοσιονοµικής πολιτικής και του προϋπολογισµού των χωρών, ειδικά των υπερχρεωµένων όπως η δική µας. ∆ιότι, αλήθεια, τι προέχει, εκεί που φτάσαµε σήµερα, και τι είναι πιο σηµαντικό για την ίδια την ταπεινωµένη κυριαρχία µας και την εθνική µας υπερηφάνεια: η αποφυγή περιορισµών στην εθνική µας κυριαρχία ή η µακροπρόθεσµη απεξάρτηση της οικονοµίας µας από τα δόκανα των αγορών και από τις ανάλγητες απαιτήσεις των δανειστών µας; Τι να την κάνω την απόλυτη εξουσία αυτοπροσδιορισµού της συλλογικής µου µοίρας, όταν δεν µπορώ και δεν ξέρω να τη διαχειριστώ µόνος µου; Και γιατί συνιστά απεµπόληση της εθνικής µας κυριαρχίας η αποδοχή περιορισµών στη δηµοσιονοµική µας κυριαρχία, όταν οι περιορισµοί αυτοί αντισταθµίζονται από τη συµµετοχή µας, στο µέτρο των δυνάµεών µας, στην άσκηση µιας συλλογικής και επιµερισµένης οικονοµικής κυριαρχίας σε ένα ευρύτερο οικονοµικό σύνολο, όπως είναι η ευρωζώνη; Τι υπηρετεί καλύτερα και αποτελεσµατικότερα την εθνική ανεξαρτησία µας – αφού περί αυτού συνεχώς τυρβάζουµε: η επιδίωξη της οικονοµικής ισχύος και ευρωστίας της χώρας µας µέσα στην Ευρώπη υπό την κηδεµονία έστω της πανίσχυρης Γερµανίας ή η παράδοσή της µόνης και έρηµης, αλλά εθνικά υπερήφανης, στη βορά των ανεξέλεγκτων αγορών; 

Αυτό που λησµονούµε είναι ότι όταν ενταχθήκαµε, πριν από δέκα χρόνια στην ΟΝΕ, και δεχθήκαµε ως νόµισµα το ευρώ, αποδεχθήκαµε την οριστική εκχώρηση και άρα απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας. Μαζί εποµένως µε την κατάργηση της δραχµής, ως εθνικού νοµίσµατος, συµβόλου εθνικής κυριαρχίας, απωλέσαµε και τη δυνατότητα, νοµική και πραγµατική, να ασκούµε δική µας νοµισµατική πολιτική, δηλαδή εθνική πολιτική τιµών και εισοδηµάτων, καθώς και συναλλαγµατική πολιτική µε τη δυνατότητα υποτίµησης ή ανατίµησης της δραχµής. Λίγοι είχαν κλάψει τότε για τη θυσία της δραχµής µπροστά στα ασύγκριτα µεγαλύτερα από την απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας προσδοκώµενα οικονοµικά οφέλη. 

Παράλληλα όµως µε την απώλεια της νοµισµατικής µας κυριαρχίας είχαµε αποδεχθεί, ως χώρα, µέσω των ευρωπαϊκών συνθηκών, και περιορισµούς στην άσκηση της δηµοσιονοµικής µας κυριαρχίας και είχαµε αναλάβει, επιπλέον, τη δέσµευση να συντονίζουµε την οικονοµική µας πολιτική µε εκείνη των άλλων χωρών της ΕΕ. Τέλος, µε την αποδοχή του Ευρωπαϊκού Συµφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης από τα τέλη ήδη της δεκαετίας του ’90 είχαµε αναλάβει από τότε διεθνή, συµβατική υποχρέωση να τηρούµε οικονοµική πολιτική λιτότητας και µειωµένου ελλείµµατος. 

Ολα αυτά συνιστούσαν βέβαια και επέφεραν σοβαρούς, νοµικούς, περιορισµούς σε αυτό που καταχρηστικά ονοµάζουµε «οικονοµική κυριαρχία». Φαίνεται πως τα είχαµε ξεχάσει όταν ήλθε η τρόικα και µας εξανάγκασε να κάνουµε βίαια και ανάλγητα όσα δεν κάναµε χρόνια τώρα ως µέλη της ευρωζώνης. Η Ελλάδα δεν είναι σήµερα, τυπικά, λιγότερο κυρίαρχη από όσο ήταν τότε που µπήκε στην ΟΝΕ και κύρωνε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, εκχωρώντας τη νοµισµατική και δηµοσιονοµικής της κυριαρχία. 

Αλλά και αν γυρίζαµε ακόµη πιο πίσω και συγκρίναµε τη νοµισµατική κυριαρχία που είχε η Ελλάδα ή θα είχε η ίδια ως χώρα της δραχµής µε αυτήν που έχει ως µέλος του ευρώ, πιστεύω πως σίγουρα η νοµισµατική «συγκυριαρχία» που ασκεί σήµερα µέσα στην ΟΝΕ, έστω και περιορισµένη πραγµατικά, λόγω της µικρής της ισχύος και της υπερχρέωσής της, είναι ασύγκριτα ισχυρότερη από εκείνη που είχε ή που θα είχε ή θα έχει αν, ο µη γένοιτο, επιστρέψει στην κυριαρχία του εθνικού νοµίσµατος. 

Ας αποφασίσουµε, επιτέλους, τι προτιµάµε: µια ρακένδυτη ουσιαστικά αλλά πλήρη τυπικά κυριαρχία ή µια ανθηρή οικονοµικά αλλά περιορισµένη τυπικά κυριαρχία. 

Ξέρω ότι το ιδεώδες θα ήταν να µη χρειαζόταν να απαντήσουµε σε αυτό το δίληµµα. Αυτό όµως προϋποθέτει την ιστορική προοπτική µιας άλλης Ευρώπης µε ριζικά διαφορετική οικονοµική πολιτική. Μια άλλη νοµισµατική και δηµοσιονοµική πολιτική, η οποία δεν είναι όµως δυνατόν να επιτευχθεί παρά µόνον αν συντονιστούν και συνεργήσουν οι λαοί και οι κυβερνήσεις της Ευρώπης. Η ριζική αλλαγή της οικονοµικής πολιτικής είναι το ζητούµενο και επιδιωκόµενο, µόνο που αυτή δεν µπορεί πια να επιτευχθεί, όπως τη δεκαετία του ’60, σε εθνικό επίπεδο αλλά µόνο σε ευρωπαϊκό. Αυτός είναι ο ορίζοντας της εθνικής µας µοίρας. Ας το συνειδητοποιήσουµε, αν θέλουµε να είµαστε, πράγµατι, κύριοι της µοίρας µας. Εχουµε να επιλέξουµε ανάµεσα σε µια µοναχική και ρακένδυτη εθνική κυριαρχία και σε µια περιορισµένη συγκυριαρχίαστην Ευρώπη. 

Ο κ. Αντώνης Μανιτάκης είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. 

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=426526&wordsinarticle=%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

Άκουσον – άκουσον: Ο συνταγματολόγος κ. Μανιτάκης προτείνει να μοιράσουμε την εθνική κυριαρχία με την ΕΕ!

Α ρε λαουτζίκε… Μόνος σου τραβάς το κάρο για άλλη μια φορά… Μια απλή γυναίκα του λαού, συνταξιούχος των 400 ευρώ, που δεν της φτάνουν πια τα λεφτά ούτε για τα αναγκαία, εκεί στην αγορά, όπου προσπαθούσε να δει για τι φτάνουν τα χρήματα που είχε στο πορτοφόλι της να αγοράσει, έβγαλε την ελληνική ψυχή:

• Όχι στη νέα κατοχή, να φύγουν, δεν θέλω στην πατρίδα μου ξένους, κι ας πεινάσω…

Την ίδια στιγμή, γνωστός μεγαλοκαθηγητής πανεπιστημίου, και μάλιστα συνταγματολόγος, ο κ. Αντώνης Μανιτάκης, σε άρθρο στο «Βήμα» βάζει το ψεύτικο δίλημμα, που έχει θέση μόνο για δειλά και φοβισμένα ανθρωπάκια, που σκύβουν το κεφάλι, παραδίδοντας τα όσια και τα ιερά για ένα πιάτο φαΐ:

«Έχουμε», λέει, «να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια μοναχική και ρακένδυτη εθνική κυριαρχία και σε μια περιορισμένη συγκυριαρχία στην Ευρώπη»! Και προσθέτει: «Αυτός είναι ο ορίζοντας της εθνικής μας μοίρας. Ας το συνειδητοποιήσουμε αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά κύριοι της μοίρας μας»!

Είναι απίστευτο, είναι από τ’ άγραφα, ένας καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου, με περγαμηνές, να υποστηρίζει την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, να βάλουμε συγκυρίαρχο στη χώρα μας την Ευρωπαϊκή Ένωση, με αντάλλαγμα κάποια ευρώ… 

Δηλαδή, πριν μπούμε το 1980 στην ΕΟΚ, κύριε Μανιτάκη, ρακένδυτη ήταν η εθνική κυριαρχία μας; Το 2002, που μπήκαμε στο ευρώ, ρακένδυτοι ήμασταν; Πεινασμένοι; Σήμερα με το ευρώ ιδού πού φτάσαμε. Δάκρυα, πόνος και φτώχεια. Ρακένδυτους μας κατάντησαν.

Κι αν είναι να βάλουμε συγκυρίαρχη την Ευρώπη, γιατί να μην παραχωρήσουμε περιορισμένη συγκυριαρχία στην Τουρκία να ησυχάσουμε, να σταματήσουμε τους εξοπλισμούς και τις παραβιάσεις; Καταλαβαίνετε τι στην ουσία προτείνετε, κ. Μανιτάκη; Να μην είχαμε αντισταθεί το 1940 στους Ιταλούς και τους Γερμανούς και να είχαμε αποφύγει τα ερείπια και τους χιλιάδες νεκρούς στο μέτωπο και την πείνα. Όμως με πόνο πολύ, αίμα και ιδρώτα καταφέραμε να ξανασταθούμε στα πόδια μας. Όρθιοι. Χωρίς να παραχωρήσουμε σπιθαμή εθνικής κυριαρχίας. Μόνο κάποιοι Κουίσλινγκ έδωσαν γη και ύδωρ στους εισβολείς, Γερμανούς και τότε. Όπως και σήμερα. Και προτείνετε σεις για να μην είναι μοναχική και ρακένδυτη η εθνική κυριαρχία μας να δώσουμε συγκυριαρχία στην ΕΕ. Για πέστε το σε μάθημα στους φοιτητές σας… Σίγουρα θα πάρετε γενναία την απάντηση.

Αλλά δεν είναι μοναδική η περίπτωση του κ. Μανιτάκη. Υπάρχουν κι άλλοι πανεπιστημιακοί, που δυστυχώς διδάσκουν αξίες στα παιδιά μας και πλάθουν τη νέα γενιά, με τέτοιες απόψεις που καθόλου δεν έχουν σχέση με την ιστορία μας, τις Θερμοπύλες, το «Ή ταν ή επί τας» και το «Μολών λαβέ». Στο ίδιο φύλλο του «Βήματος» της περασμένης Κυριακής και ο οικονομολόγος Αρίστος Δοξιάδης, έμπλεος χαράς αναφωνεί: «Είναι καλοδεχούμενη η ευρωπαϊκή εποπτεία και ας μην αρέσει στους πολιτικούς μας»!
Σε επίπεδο διαδικασιών και ελέγχου ξεκίνησε και το 1950, κ. Δοξιάδη, η… άφιξη του αμερικανικού κλιμακίου για την υλοποίηση του «Σχεδίου Μάρσαλ» και έμεινε 30 χρόνια και όλοι οι πολιτικοί μας ήταν φιλιππινέζες τους. Δεν έγραψε άδικα και χωρίς λόγο ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός εκείνο το «Δυστυχισμένε μου λαέ, πάντοτε ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»… 
Άραγε η Ακαδημία, η πανεπιστημιακή κοινότητα, συμφωνούν με τις προτάσεις του κ. Μανιτάκη να μοιράσουμε την εθνική κυριαρχία με την ΕΕ;

ΥΓ.: Αυτήν την Ευρώπη, που την έχετε κορώνα στο κεφάλι σας, κ. Μανιτάκη, πότε την είδατε να προστατεύει την εθνική κυριαρχία κράτους-μέλους της από τις διεκδικήσεις και τις απειλές της Τουρκίας; Θα θυμάστε, πιστεύουμε, αν έχετε καλή μνήμη, ότι τη νύχτα των Υμίων οι… ηγέτες της ΕΕ είχαν εξαφανιστεί. Τους αναζητούσε ο Χόλμπρουκ (πέθανε πρόσφατα) να μιλήσει μαζί τους, αν έπρεπε να παρέμβουν και δεν έβγαιναν στο τηλέφωνο. Σ’ αυτά τα φοβισμένα ανθρωπάκια να παραδώσουμε την εθνική κυριαρχία μας, κ. Μανιτάκη, για να συναινέσουν με τους Τούρκους για όποιο ζήτημα στο Αιγαίο, στη Θράκη και στην Κύπρο.

http://paron.gr/v3/new.php?id=71468&colid=37&catid=34&dt=2011-10-30%200:0:0

Advertisements
Αναρτήθηκε στις ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Ετικέτες: , . 1 Comment »

Ένα Σχόλιο to “Ανάµεσα στην Ευρώπη και στη µοναξιά”

  1. α.α. Says:

    Τον αυτοποκαλούμενο διανοούμενο κ. Μανιτάκη.. τον έχουμε ξανακούσει… Τώρα αν την ανικανότητά του και αυτή των εξουσιολάγνων και παρασιτικών πολιτικών την εξισώνει με αυτή ενός λαού, είναι καθαρά δικό του πρόβλημα και τέτοιες εκφράσεις όπως:
    Τι να την κάνω την απόλυτη εξουσία αυτοπροσδιορισµού της συλλογικής µου µοίρας, όταν δεν µπορώ και δεν ξέρω να τη διαχειριστώ µόνος µου;

    είναι θλιβερότατες… και δεν είναι τυχαίο που καταλήγουν στα συνηθισμένα από την κυβέρνηση ψευδοδιλλήματα:
    «Ας αποφασίσουµε, επιτέλους, τι προτιµάµε: µια ρακένδυτη ουσιαστικά αλλά πλήρη τυπικά κυριαρχία ή µια ανθηρή οικονοµικά αλλά περιορισµένη τυπικά κυριαρχία.»

    Μάλλον ο διανοούμενος κ. Μανιτάκης που θέλει να ξαναγίνει και επίσημα ραγιάς, δεν σέβεται ούτε το Σύνταγμα που θεωρείται ότι διδάσκει ούτε τον αγώνα τόσων γενεών για την κουτσή μας ελευθερία.

    Είναι θλιβερός διότι αυτό το πρόσωπο ενσαρκώνει την ηθική και πολιτιστική παρακμή μας…

    Ο τίτλος του άρθρου του θα έπρεπε να έγραφε .. «μεσα στην Ευρώπη και στην Μειονεξία»

    α.α.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: